زیر بنای سیاست خارجی پاکستان همیشه بر پايه اخاذی و تکدی و به هروسیله و به هر طریق و از هر منبع و برای هر منظور
مشروع و نامشروع استوار بوده و هست.
همانطور که سیاست داخلی و خارجی حکومت حاکم در ايران بر اساس بحران آفرینی قرار داشته
جالب است که سیاست خارجی و داخلی ایالات متحده در برخورد با دو سیاست مذکور به گرداب اجرای سیاست های داخلی و خارجی چند پهلو و غالباً غير ایده آل و پرهزينه در داخل و خارج کشور در غلتيده و بطورکلی برپايه بهره برداریهای تبليغاتی و ایجاد بحرانهای وسیع تبلیغاتی در داخل و خارج از کشور روزگار را گذرانیده و مسیر ضعف تدریجی در زمينه جلب اعتماد و پشتيبانی ملی و بین المللی را می پیماید .
آمریکا در اين راستا متحمل زيانهای نامطلوب گردیده و از درون به نوعی تحلیل نيرو در بسیاری زمينه ها گرفتار ميباشد. یکی از بزرگترين نشانه های اين ناهنجاری ها انتظار همکاری حکومت دموکرات از حزب جمهوریخواه که خود طی دهه اخیر مسئولیت همه نابسامانيهای اقتصادی و سیاسی در آمريکا و در عرصه جهانی به عهده دارد , ميباشد. بدیهی است که چنين حزبی با سابقه ای که به آن اشاره شد هر گز در درمان دردهای موجود به حکومت دموکرات کمکی نخواهد نمود
